2 - از خطبه‌هاى آن حضرت عليه السلام است كه پس از برگشتن از جنگ صفين بيان فرموده قسمت أول خطبه در حمد و ثناي خداوند ( صفّين سرزمينى است در سمت غربى فرات به طرف شام كه در آنجا جنگ مشهور بين آن بزرگوار و معاويه واقع شد ) : ( 1 ) خداوند متعال را سپاسگزارم براى تمام گردانيدن نعمتش و فرمانبردارى در مقابل بزرگوارى و عزّتش و نگاه‌داشتن از معصيتش ( زيرا شكر در هر نعمتى علاوه بر اينكه نعمت را مى افزايد خود راهى است بسوى بندگى و نكردن معصيت ) ( 2 ) و از او كمك مى طلبم براى احتياجى كه به بى نياز گردانيدنش دارم ، زيرا كسى را كه او هدايت نمايد گمراه نمى شود ، و كسى را كه دشمنى كرده فرمانش را انجام ندهد راه نجات نيست ، و كسى را كه بى نياز گرداند محتاج نخواهد شد ، زيرا بى نياز گردانيدن او ( اگر به ميزان عقل سنجيده شود ) زيادتر است از هر چيزى كه با آن برابر و هم وزن شود ، و بهتر است از هر چيزى كه ( جواهرى كه در گنجينه‌ها ) پوشيده گردد ، ( 3 ) و گواهى مى دهم بر اينكه نيست خدائى بجز او كه مستجمع جميع صفات كماليهّ و تنها كسى است كه براى او شريكى نيست ، گواهى كه از روى اخلاق و راستى مى باشد ( نه آنكه به زبان گفته در دل باور نداشته باشم ) ( 4 ) و خود را از معاصى نگاه مى داريم به آن ( كلمهء شهادت ) مادامى كه زنده‌ايم و ذخيره مى كنيم ايمان به آن را براى ترسها و سختيهايى كه در قيامت بما مى رسد ، زيرا كلمهء شهادت لازمهء ايمان و گشايندهء احسان الهىّ و باعث خوشنودى خدا و دور كردن شيطان است ( شيطان هميشه فرزند آدم را فريب مىدهد تا بلكه او شريكى براى خدا قائل شود ، پس اداى كلمهء شهادت و اعتقاد به آن سبب از كار باز داشتن و دور كردن شيطان است ) .